• Okula başlamadan önce okulu ziyaret etmek, çocuğunuzun okulu gezmesi ve tanıması açısından yararlı olabilir.
• Sakin kalmaya çalışarak çocuğunuza güven veriniz. Kaygı, özellikle ebeveynle çocuk arasında bulaşıcıdır. Çocuk, kaygı duyduğu, canı sıkıldığı her durumda ne kadar endişelendiğinizi anlamak için size bakacak ve endişeli olduğunuzu gördüğünde korkmakta haklı olduğunu düşünecektir. Bu nedenle ne kadar tedirgin, gergin olursanız olun, dışarıdan bakıldığında sakin ve rahat görünmeye çalışınız.
• Okula ulaştığınızda çocuğunuzla vedalaşmayı uzun sürdürmeyiniz. Sınıf önünde beklemeniz çocuğunuzu daha fazla kaygılandırıp uyum süresini uzatacaktır. Çocuğunuz üzgün görünse bile hemen oradan ayrılınız.
• Çocuğunuz ağladığında, onun gözyaşlarının hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini kesin bir dille anlatmaya çalışınız. İkna etme sürecini uzatmayınız. Çocuğunuz ayrılma stresi ile başa çıkabilecek ve birkaç dakika içinde ağlaması duracaktır.
• Okul çıkışı onu tam zamanında alacağınızı, evde mutlaka karşılayacak bir kişinin olduğunu ona açıklayınız. Özellikle kaygılı çocuk, annesinin evde kendisini karşılamayacağı düşüncesiyle okula gitmek istemeyebilir.
• Okulda yaşadıklarıyla ilgili onunla konuşunuz. Ancak okul çıkışı hem fiziksel hem de duygusal olarak çok yorgun olabileceğini ve her şeyi anlatmak istemeyeceğini aklınızdan çıkarmayınız. Sabırlı olunuz ve dinlenmesine izin veriniz.
• Çocuğunuz eve geldiğinde “Sıkıldın mı?”, “Beni Özledin mi” vb. ifadeleri kullanmayınız.
• Evde çocuğu, öğretmeni ile tehdit etmeyiniz. (“Yemeğini yemezsen öğretmenine söyleyeceğim.” gibi)
• Çocuğunuzun okulda olacağı zaman için çocuğun yanında planlar yapmayınız.
• Çocuğunuzun düzenli olarak okula gelmesini sağlayınız.
• Çocuğunuzun bir sonraki gün için giysilerini, çantasını ( oyuncak – kitap vb.) akşam hazırlaması, ertesi sabahın telaşlı geçmesini önler. Çocuk birkaç hafta içinde bu düzene uyum sağlayacak ve zamanla, sabahları okula hazırlanması daha az zaman alacaktır.
• Uyku saatlerinin düzenli oluşu ve zamanında yatıp kalkması sabah hazırlıklarını gerginlikten uzak tutacaktır. Yatış ve kalkış saatlerinin rutine oturtulması okula uyumun yanı sıra çocuğunuzun verimli öğrenmesine de olumlu etki sağlayacaktır.

        Yukarda belirtilen bu öneriler okula ilk kez başlayacak, okul değişikliği yapan ve yaz tatili sonrası okula dönüş yapan tüm çocuklar için benzer şekildedir. 

       Çocuğunuzu en iyi tanıyan sizlersiniz. Dolayısıyla çocuğunuzun yaşına, mizacına ve davranışlarına uygun şekilde okula hazırlamak ilk önce anne baba olarak sizlerin sorumluluğundadır.

Unutmamak gerekir ki; çocuğun okul ortamına alışması için, aile üyelerinin tümünün kararlı ve tutarlı olması ayrıca bu konuda çocuğa ödün verilmemesi gerekmektedir. Verilen herhangi çelişkili ve tutarsız bir tutum gelecekteki okul fobisine neden olur. Ailenin “Bugün gitmese de olur.” düşüncesini çocuk iyi kullanır ve kurallı olan okulun kuralsız olduğu fikrine sahip olmuş olur. Bundan dolayı ailece alınan okul kararı uygulanmalıdır. Okula gitmesi konusunda ısrar edilmelidir. Bu sizin çocuklarınızın ilerideki gelecek başarısıyla ilgilidir.

Uyum sürecinin uzaması ya da ailenin başa çıkamadığı bir durumun oluşması halinde Okul Müdürü, Okul Psikoloğu ve Sınıf Öğretmeni ile iletişime girilmeli, işbirliği içinde çalışılmalı ve çocuğun okula gelmek istememesinin gerçek nedenleri araştırılmalıdır.

Saygılarımla

The post ÇOCUKLARIN OKULA UYUMUNU KOLAYLAŞTRMAK İÇİN ÖNERİLER appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Çocuklarımız en değerlilerimizdir ve onlar için her zaman en iyiyi isteriz. Çocuklarımızı yetiştirirken hayatları ile ilgili verebileceğimiz en hassas kararlardan biri ise eğitimleri ile ilgili olarak onlar için en iyi okulu seçebilmektir. Okul öncesi eğitim çocuğun sosyal, fiziksel ve kişilik gelişiminin temellerinin atıldığı, çocuğun kişiliğinin büyük oranda biçimlendiği, çocuğun kendisinin ve kendisinde var olan potansiyelinin farkına vardığı, paylaşmayı, dayanışmayı, sosyalleşmeyi ve birlikte çalışmayı öğrendiği çok kritik bir dönemdir. Bu kritik dönemin en etkili şekilde tamamlanabilmesi, çocukların zihinsel, duygusal ve sosyal gelişimlerinin en üst düzeyde geliştirilebilmesi için seçilecek kurumun çok iyi araştırılması, bu konuda ailelerin çok dikkatli davranması gerekir.

Çocuk için en uygun okul öncesi kurumunu seçerken öncelikle anne-babanın beklentilerinin iyi belirlenmesi, daha sonra bu beklentilerin ziyaret edilen kurumun şartları ile örtüşüp örtüşmediğinin daha önemlisi çocuğun gerçek ihtiyaçlarına cevap verip veremeyeceğinin değerlendirilmesi gerekir. Beklentiler önemlidir ancak sadece beklentilere göre yapılan bir seçim uzun vadede hayal kırıklıklarına neden olabileceğinden beklentileri çocuğun bireysel özelliklerinin farkında olarak belirlemek ve seçimi buna göre yapmak daha gerçekçi bir sonuç verecektir.

Kurumların incelenmesi sırasında kurum ziyaretlerinin önce eşlerle birlikte yapılması, daha sonra da çocuğun katılımıyla gerçekleştirilmesi uygun olur. Anne-babanın ve tabi ki çocuğun tercihi sonucu seçilen okul ile ilgili ebeveynlerin dikkat etmesi gereken diğer kriterler ise şunlar olmalıdır:

Personel Durumu

Konusu ile ilgili gerekli akademik kariyere sahip, deneyimli, işleyişe hâkim, ekibi arasında tam bir işbirliği ve dayanışma sağlamış, otoritesini yerinde kullanan, sorumluluğunun bilincinde bir yönetici kurumun güvenirliliğinin en etkili kriteridir.

Diğer bir önemli kriter ise öğretmenlerin niteliğidir. Öğretmenler; konusunda eğitimli ve tecrübeli olmalı, çocuklara sevecen, anlayışlı ve eşit davranmalı, bakımlı, güler yüzlü ve adaletli olmalı ve tabi ki işini de severek yapıyor olmalıdır. Öğretmen, çocuğun ailesinden sonra değer verdiği en önemli kişidir, bu nedenle de son derece titizlikle seçilmelidir.

Okul öncesi eğitim kurumlarında; konusunda eğitimli, bir pedagog veya psikolog mutlaka bulundurulmalıdır. Çocukların becerilerinin ve gelişimlerinin takibini yapabilmek, çocuklardaki değişiklikleri dikkatle gözlemlemek ve beklenenin dışındaki davranışlarının bir problemin işareti olabileceğini keşfedebilmek, gerektiğinde aileyi uyarabilmek, olası bazı problemleri çocuğun gelişimini etkileyen ve uzun yıllar süren başka sorunlara dönüşmeden erken yaşta keşfedip çözümleyici tedbirlerin alınmasını sağlamak uzmanlık ve deneyim gerektirmektedir.

Psikolojik danışma ve rehberlik hizmetleri kapsamında çocukların gelişimi ve eğitimi ile ilgili düzenli ve yeterli değerlendirmelerin yapılması, geri bildirimlerde bulunulması da veli için çok önemli bir kriterdir.

Ayrıca; kurumların bünyesinde çocuğun çeşitli sanat dallarını okulda tanıması ve uygulaması için yeterli branş öğretmenleri bulunmalı, çocuğun ilgisi ve becerisi doğrultusunda resim, müzik, seramik, drama, spor vb. sosyal faaliyetlere yönlendirilmesi sağlanmalı, sinema, tiyatro, müze, sergi vs. gibi kültür-sanat etkinliklerle çocuğun tanışması sağlanmalıdır.

Öğrenci Sayısı

Sınıflardaki öğretmen-öğrenci oranının uygun olması, öğrenci sayısının öğretmenin yeterlilik kapasitesinin üstünde olmaması gerekir, öğretmen başına en fazla 8 çocuk olmalı ve sınıfta 16’nın üstünde çocuk bulunmamalıdır

Eğitim Programları

Çocukların yaşlarına uygun olarak, onların fiziksel, zihinsel, duygusal, sosyal gelişimlerini desteklemek amacıyla eğitim ve gelişim programları düzenlenmeli ve periyodik aralıklarla veliye ulaştırılıyor olmalıdır.

Dil eğitimi ise günümüzde oldukça önemli bir yere sahip olduğundan yabancı dille eğitim metodunu tercih eden okulların tercih edilmesi de çocuğun hayata hazırlanmasında ayrıcalık sağlar.

Fiziki Koşullar

Okulun fiziki koşulları da tercihimizi etkileyecek çok önemli bir konudur. Okul öncesi eğitim kurumlarında mobilyalar ve bina ergonomik olmalıdır; mobilyalar çocukların boyunda ve onların ruhlarına hitap edecek sevimlilikte olmalı, sivri ve tehlike yaratacak kısımları yok edilmiş olmalıdır, etkinlik köşeleri ve oyuncaklar çocukların yaratıcılıklarını destekleyecek ve özgürce hareket etmelerine fırsat verecek şekilde düzenlenmelidir. Oyuncak ve eğitim materyalleri çeşitliliği fazla, sağlık standartlarına ve çocuk sayılarına uygun olarak seçilmeli ve çocukların görebilecekleri ve rahatça kullanabilecekleri şekilde yerleştirilmelidir. Okulun bir bahçesi mutlaka olmalı, bahçe ve bahçedeki oyun malzemeleri tüm çocukların kullanımına açık olarak düzenlenmelidir. Çocuklar için düzenlenen oyun alanları dışında, uyku, yemek ve hatta spor için de ayrı bölümler oluşturulmuş olmalıdır; Yemekler kurumun bünyesinde yapılmalı ve servis edilmelidir, spor salonu çocukların fiziksel ve ruhsal gelişimine katkı sağlayacak önemli bir bölümdür ve amacına uygun olarak düzenlenmelidir.

Okulun genelinde ve sınıflarda hijyen kurallarına ve temizliğe çok dikkat edilmeli ve takibi titizlikle yapılmalıdır. Ayrıca binanın çevre güvenliği sağlanmış olmalı, deprem ve yangın gibi acil durumlar için gerekli önlemler alınmış olmalıdır,

İletişim

Kurumun kapısı anne-babalar için sürekli açık olmalı, her türlü kaygı ve tereddütlerinin giderilmesine fırsat verilmelidir. Ailelerin kurumla irtibatta olması, çocuğun kurumdaki durumu ile ilgili aileye gönderilen iletişim defterlerinin bulunması, internet ortamında kuruma ait blogların bulunması, çocukların etkinlikleri ile ilgili videoların yayınlanması aileler için önemli bir tercih sebebidir

Diğer konular

Çocukların ihtiyaçları ve beslenme ilkelerine uygun olarak hazırlanan beslenme programları kurumun görünen bir yerine asılmalı bir örneği de veliye gönderilerek takibi sağlanmalıdır.

Sağlık sorunları karşısında kurumun yaklaşımı çok önemlidir; bulaşıcı hastalığı olan çocukların bu süreç içinde kuruma kabul edilmemesi, ilaç takibinde olan çocukların ilaçlarının saatinde verilmesi, alerjisi olan çocukların takibinin yapılması vb. konularda duyarlı bir tutum izlenmelidir.

Bunun dışında tercih yaparken öncelikle eve en yakın kurumların tercih edilmesine dikkat edilmelidir; böylece geliş- gidiş sırasında yolda geçecek gereksiz zamanın önüne geçilmiş, çocuğun dinlenme saatinden çalınmamış olur.

Özetle; çocuklarımızın ilk eğitimlerine en uygun kurumlarla ve ehil kişilerle başlamaları için yaşamlarının ilk günlerinden itibaren çocuklarına rehberlik yapan anne-babalara çok büyük sorumluluklar düşmektedir ki işte bu noktada sayılan tüm bu özellikleri bünyesinde taşıyan, eğitimli ve güler yüzlü ekibiyle ÇUKURAMBAR AKDİL ANAOKULU ailelerin beklentilerine ışık tutacak çok deneyimli ve güçlü bir adrestir.

The post OKUL ÖNCESİ EĞİTİMDE İLK ADIMIN ÖNEMİ appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Özgüven; kişinin kendini sevmesi, kişisel özelliklerinin değerini bilmesi ve bu özellikleriyle kendini en iyi ifade edebilmesi yeteneğidir. Bebek dünyaya geldiğinde kendisiyle ilgili bir fikri yoktur, çevresindeki diğer insanların kendisine davranışları ve verdikleri mesajlara göre çocuğun özgüven duygusu gelişmeye başlar. Özgüven duygusunun temeli ilk olarak annenin bebeğe gösterdiği sevgi, şefkat, kaygı, öfke, üzüntü gibi duygularla atılır; dış dünyayı güvenilir veya güvenilmez, iyi veya kötü algılaması anne ile bebek arasındaki bu duygu alışverişiyle başlar.

Her çocuk kendine özgüdür ve özeldir, aralarındaki bireysel farklılıklar ise onları eşsiz kılar. Çocuklarımızdaki bireysel özellikleri olduğu gibi kabul ederek, takdir etmek, onlara değerli olduklarını hissettirerek iyi oldukları konularda onları yüreklendirmek güven duygularını geliştirir. Böylece kendilerindeki eksiklikleri ve kusurları kabullenmeyi, onaylanan davranışları ile de gurur duyabilmeyi öğrenirler.

Çocuklardaki özgüven eksikliğinin altında kendilerini değersiz hissetmeleri,  yeteneklerine güvenmemeleri, hata yapma kaygıları yatmaktadır. Çocuklar; iyi oldukları alanlarda kendilerini gösterebilmeleri, zayıf oldukları alanlarda ise kendilerini denemeleri için güvenli ortamlara ihtiyaç duyarlar; iletişimin net ve açık olduğu, duyguların dürüstçe ve korkmadan ifade edilebildiği, sorumluluğun gelişim düzeyi ve kişisel özelliklere göre dağıtıldığı aile ve eğitim ortamlarında çocukların özgüven duygusu çok daha kolay gelişir. Dış dünya,  çocuğun ailede edindiği değer yada değersizlik duygusunu destekler; aile ortamında değersizlik duygusu edinmiş bir çocuğun, okulda herhangi bir konuda karşılaştığı başarısızlık kendisi ile ilgili oluşan değersizlik duygusunun pekişmesine sebep olur, değerlilik duygusu aşılanmış bir çocuğun ise bu olumsuzlukları göz ardı edebilmesi çok daha  kolay olur.

Özgüven duygusunu örseleyen hatalı tutumlardan biri de eleştiridir, eleştirmek yerine yapabildiklerini yüreklendirmek çok daha doğrudur; çocuğumuza ne kadar güvenir ve inanırsak onun da kendine ve yapabileceklerine inanması o kadar mümkün olacaktır. Çocuğun bir başka çocukla kıyaslanması ise özgüven eksikliğinin en yaralayıcı sebeplerindendir; kıyaslama yerine onun iyi olduğu alanlarının keşfedilip o yönde teşvik edilmesi gerekir. Çocuklar genellikle ilgi duydukları alanlarda daha başarılı olurlar, bu nedenle, ilgilerinin farkına varılması ve ilgileri doğrultusunda teşvik edici olunması çok önemlidir; yapamayacağı şeyler konusunda beklentiye girip sonunda hayal kırıklığı yaratmak yerine ulaşabilecekleri hedeflerle başarılı olmalarını sağlamalıyız.

Çocuklarımıza koyduğumuz sınırlarla doğruların altını çizmek özgüveni destekler; ancak bunu katı kurallarla yapmamak gerekir, kuralları koyarken kararlı ve net olup aynı zamanda sevgi dolu bir ses ve gülen gözlerle yaklaşırsak sözlerimiz çok daha etkili olacaktır.Sorumluluk duygusu da özgüven duygusunun gelişimi ile yakından ilgilidir; çocuklara yaşlarına ve gelişimlerine uygun sorumluluklar vermek  çocuğun kendine güvenini artıracaktır.

Kendilerine ve özelliklerine değer vermeyi öğrenen, kendini önemli hisseden çocuk kendi dışındakileri ve dış dünyayı da önemsemeyi öğrenir, kendi kararlarını kendinin verebileceğini ve bu kararlarının önemseneceğini bilir, başkalarından çekinmeden yardım isteyebilir, yaptıklarının  mükemmel olmasa da kabul edilebilir olduğunu, zaaflarının insanca özellikler olduğunu bilir, hayata daha hoşgörü ile bakar, dürüsttür ve sorumluluk sahibidir, kendi değerlerinin farkında olup aynı zamanda kendi dışındaki insanların da varlığını ve değerlerini kolaylıkla kabul eder.

Özetle; anne kucağında başlayıp, devam eden ve dış dünyada edinilen kazanımlarla şekillenen özgüven duygusunun geliştirilebilmesi için; çocuğu tanımak, onu kişisel özellikleri ve ilgileri doğrultusunda yüreklendirmek, değerli olduğu duygusunu yaratmak, eleştirmek yerine yapabildikleri için onaylamak, sorumluluk vermek çok önemlidir. Büyükleri tarafından sevgi gören, fikirlerine değer verilen ve önemsenen, güven duyulan, hataları hoş görülen kısaca olduğu gibi kabul edilen çocuğun özgüveni gelişir. Anne ve babaların ve eğitimcilerin en önemli amacı; kendi ayakları üzerinde durabilen, özgüven duygusu gelişmiş bireyler yetiştirmek olmalıdır.

Hümeyra Olcay

Psikolog

The post ÇOCUKLARDA ÖZGÜVEN appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Tırnak yeme; aşırı otoriter tutum, eleştiri, yetersiz ilgi, anne baba çatışması, kıskançlık, aşırı koruyucu tutum nedenleri arasındadır.

Çözüm; görmezden gelme, dikkat dağıtma, uyarı yapmama.

Alt ıslatma; duygusal ya da fiziksel nedenle olabilir, genetik olma özelliği de vardır. Sık sık uyandırarak tuvalete götürme, yatarken sulu gıdalar vermeme, çocukta suçluluk yaratacak tutumlardan uzak kalma çözüm olabilir.

Yalan söyleme; dikkat çekme, gerçekle hayali ayırt edememe, anne babanın benzer tutumlarında çocuğu alet etmesi,

Parmak emme;  duygusal doyum eksikliği, taklit, kaygı nedenleri ile olabilir. 2 yaşa kadar normaldir,   2 yaştan sonrada uyarıdan kaçınmak, dikkat dağıtmak çözüm olabilir.

Çalma; ilkokul çağından sonra bir problem olarak değerlendirilebilir. Okul öncesi dönemde mülkiyet duygusu tam olarak gelişmediğinden başkasına ait bir şeyi almanın kötü bir şey olduğunu düşünmezler genellikle.  Abartılı tepkiden kaçınarak sakin ve sevgi dili ile yaptığının doğru olmadığı anlatılabilir.

İnatçılık ; aşırı otorite, ısrarcı tutum, tuvalet eğitimindeki yanlış, baskıcı tutum, bir birey olduğunu kanıtlama çabası. Kararlılık sabır sevgi dili ile ikna çözüm olabilir.

Korku, fobi ve kaygı; kaygı, güvensizlik, yaş özelliği, kaygılı anne baba tutumu nedenleri arasındadır. Duygularının bastırılmasına izin verilmemeli, korkularını yenme konusunda küçük adımlarla teşvik etmek, özgüven geliştirmek.

Bağımlılık ; aşırı koruyucu ve kaygılı anne baba tutumu, çocuğun ayrışmasına izin verecek teşvik etmek, özgüven geliştirmek.

Tikler; kasların istem dışı kasılmasıdır, genellikle kaygı durumunda oluşur. Dikkat çektikçe artma eğilimindedir.  Kaygı yaratan kaynağın ortadan kaldırılması, gereksiz uyarılardan kaçınılması çözüm olabilir.

Yeme bozuklukları ; ısrar, ödül veya ceza gibi zorlamalar olumsuz etki yaratır. Sabır, seçme hakkı verecek demokratik tutum konuya gereğinden fazla ilgi göstermeme çözüm olabilir.

Mastürbasyon; Çocuklardaki mastürbasyon davranışında gereksiz uyarılardan kaçınmak gerekir. Mastürbasyon onun duygularını ötelediği veya duygusal doyum ihtiyacının karşılanmadığını gösterir. Çocukluk döneminde görülen mastürbasyon cinsel haz içermez, dikkatini dağıtıp, ihtiyaç duyduğu ilgiyi verdiğimizde kısa sürede sönebilir. Geçici bir durum olduğunu bilip, gereksiz uyarılarda bulunulmamalı, çocukta suçluluk duygusu yaratılmamalıdır.

Çocuklardaki sorunlar genellikle;

• Dikkat çekme,
• Ebeveynlere karşı güç kazanma isteği
• İntikam duygusu
• Yanlış ceza ve ödül kullanımı
• Empati yoksunluğu
• Yetersiz ilgi
• Yaşanan kötü deneyimler vb. kaynaklıdır.

     Neler yapılabilir;

• Her türlü şiddetten kaçınılmalı
• Sevgi dili benimsenmeli
• Kurallar net anlaşılır olmalı, sınırlar sevgi ile çizilmelidir.
• Sabırlı olunmalı
• Ebeveyn olarak olumlu rol model olunmalı
• Olumlu davranışlar motive edilmeli
• Çocuğun yaşına uygun sorumluluklar verilmeli
• Beklentiler çocuğun potansiyeli ile ilgili uyumlu olmalı,
• Kıyaslama yapılmamalı
• Kriz anında nedenlerle değil çözümlerle ilgilenilmeli, çocuğun o anki ihtiyacını bilip ona odaklanmak gerekir. Krizi krizle çözmek mümkün değildir.

(Bir itfaiye eri olay yerine gittiğinde bu yangını kim çıkardı ne ile çıkardı ne  zaman oldu diye sormaz, hedefi yangını söndürmektir).

The post ÇOCUKLARDA GÖRÜLEN DAVRANIŞ BOZUKLUKLARI, appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Sınırlar, çocuklara korundukları, güvende oldukları ve değer verildikleri duygusu kazandırır.

Sınırlarla çocuk kurallara uymayı, işbirliği yapmayı, sorumluluk almayı, otoriteye saygı duymayı öğrenir. Sınır koyma konusunda isteksiz ya da yetersiz ailelerde doğru ve yanlış sürekli değişiklik gösterecek bu da çocuğun kafasının karışmasına sebep olacaktır. Hatalı veya onaylanan davranışların kesin bir dille tanımlandığı ortamlarda çocuğun doğru davranışı öğrenmesi çok daha kolay ve hızlı olacaktır.

Çocuklar, ilişkilerinde ne kadar güç sahibi olduklarını, kendinden beklenen davranışların neler olduğunu bu sınırlar sayesinde keşfederler. Sınırlar önce evde başlar; güç, kontrol ve kurallara uyma konusunda evde öğretilen doğrular, çocuğun evin dışındaki davranışlarına temel teşkil ederek, onaylanan davranışları yapması için yol gösterici olur, çocuk toplum kurallarına uymayı, olumsuz duygularla baş etme becerisini evde edindiği deneyimlerine göre şekillendirir.

Çocuklar kuralları anlamaya başladıklarından itibaren sınırlarımızı zorlamaya başlarlar; ne kadar ileri gidebilirim, ileri gittiğimde neler olur sorusunun cevabını anlamaya çalışırlar, bu dönemde çizilen net sınırlar çocuğu doğru yola iter

Kontrolün anne-baba da olması çocukların istediği bir durumdur, bu onları rahatlatır ve güven verir; ‘bana güvenebilirsin, ben sana en doğru yolu gösteririm, seni tehlikeler konusunda uyarır ve korurum’  mesajlarıyla çocuk kendini güvende hisseder

Sınırlar yaşla birlikte değişiklik gösterir;  gelişim süreçleri boyunca çocuklar araştırmak ve keşfetmek isterler ,çocuklar için  sınırlar çizerken onların gelişimlerini sabote etmemeye özen  göstermek gerekir. Ebeveynlerin görevi ;çocukların çevrelerini keşfetmelerine, becerilerini geliştirmelerine, yeni yetenekler kazanmalarına  ve bağımsızlıklarını geliştirmelerine fırsat vererek  ,gereksiz engellemeler yapmadan onları destekleyerek güvenli sınırları çizmektir

Çocuklar kuralları ve onaylanan davranışları  zaman içinde öğrenerek kazanırlar; net mesajlar ve etkin davranışlar bu öğrenmeyi hızlandırır. Kuralları koyarken davranışlarımızın sözlerimizden daha etkili olduğunu da unutmamak gerekir, çocuklarımız davranışlarımızla desteklenmeyen  sözlerimizi duymazdan gelmeyi seçerler, çocuklar kurallarımızı ve beklentilerimizi öğrenmek için sınırları zorlarlar , çocuğun mizaç özellikleri ,ebeveynle kurduğu sağlıksız ilişki sınırların konulmasını zorlaştırıcı etkenler olsa da bu noktada kararlılık en etkili yoldur.

Tekrarlama ve hatırlatmalar, konuşmalar, nasihatler ve nutuk çekmeler, yanlış davranışı görmezden gelmeler, net olmayan mesajlar, ebeveynin etkili bir model oluşturamaması, pazarlık, tartışma ve çekişmeler, rüşvetler ve büyük ödüller, ebeveynler arasındaki tutarsızlıklar vb. hatalı tutumlar çocuğun kafasını karıştırır, bu durumda  sınırların çizilmesi zorlaşır.

Çocukların dağınıklıklarını onların yerine toplamak, çocuklar kendileri giyinebilecekken onları giydirmek ,çabuk ve temiz olsun diye kendilerinin yemesine izin vermemek, zarar veren bir çocuğa aynı davranışla cevap vermek, daha önce kabul edilmemiş bir davranışı o an meşgul olduğu için görmezden gelmek vb. Ebeveyn tutumları da çocuğa vermek istenen olumlu davranışların ertelenmesine sebep olur

Çocuğunuz onaylanan davranışları gösterdiğinde övgülerde bulunmak, yaptığı doğrunun farkında olmasını sağlamak, ”Seninle odanı toplamak çok eğlenceliydi” Masayı kurarken bana yardım etmen beni çok mutlu etti” gibi ifadelerle onları teşvik etmek davranışın kazandırılmasında çok etkili olur

Sınırları koyarken; çevre düzenlemesi yapmak da olumlu davranışların kazandırılması açısından önemlidir; çocuk için rahatça oynayabileceği, koşturabileceği uygun oyun alanları düzenleyerek, uyku saatlerinde aşırı uyaranlardan uzak tutup, sessizliği sağlayıcı tedbirler alarak, ilaçlar, kesici aletler gibi güvenliği tehdit edebilecek malzemeleri ortadan kaldırıp güvenli bir çevre oluşturarak çocuğunuza özgürce davranabileceği bir yer oluşturmuş, böylece bazı etkinlik ya da oyunlarını evin başka bölümlerinde yapmaması gerektiğini de göstermiş oluruz

Onaylanmayan bir davranışı söndürmek istiyorsak; ya  çocuğun dikkati başka bir yöne çekilmeli veya  oynayabileceği, sevip  ilgilendiği farklı alternatifler, etkinlikler sunulmalıdır, daha eğlenceli bir alternatif sunmadan, yapmak üzere olduğu olumsuz davranışı engellersek  öfke nöbetleri, ağlama ve kızgınlık tepkileri  ile karşılaşılması kaçınılmazdır. Oysa çocuğa farklı seçenek sunarak onun dikkatini dağıtıp yine isteyebileceği başka bir şeye sahip olmasını sağlamak genellikle olumlu sonuç verecektir

Kazandırılmak istenen davranış gerçekleşmeden önce çocuğun olacaklara önceden hazırlanması da  onun değişiklikleri daha kolay kabul etmesini sağlayacaktır;’ 5 dakika sonra  okula gitme zamanı’, ‘biraz sonra yemek yiyoruz’ gibi…  hoşlandığı ve yoğunlaştığı bir etkinlikten ayrılma zamanının geldiğini önceden çocuğa bildirdiğimizde onun değişikliklere hazırlanmasına, olacakların farkına varmasına ve iş birliği yapmasına yardımcı oluruz.

Sonuç olarak sınırlar koymak bilinenin aksine çocuğu kısıtlamak veya özgürlüklerini elinden almak değil tam tersi ona kendini güvende hissedeceği bir ortam sunmak, ona özgüven kazandırmaktır…

Çocukluğunuzu düşünün; mutlaka bir çoğumuz kendimize sınırları belli bir oyun alanı için ya çadır kurmuş ya da masa altlarında bir oyun alanı oluşturmuşuzdur. Bize ait güvenli bir yerdir çünkü orası… yön levhaları olmayan bir yol düşünün.. kendinizi ne kadar güvende hissederdiniz?

Sevgiyle

Hümeyra Olcay

Psikolog

The post ÇOCUKLAR SINIRLARI SEVER appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Çocuk yürümeye başladığı andan itibaren evin içinde bir güç gösterisi başlar. İstediğini almaya ve elde etmeye çalışan çocukla, ona engel olmaya çalışan büyükler arasındaki bu çatışma doğru yönetilmediğinde  giderek daha büyük bir sorun yumağı haline dönüşür. Kararlı, devamlı ve doğru söylenen bir  “HAYIR” çocukta olumlu davranışın  kazandırılması açısından  çok etkilidir. Dokunmaması gereken eşyalara dokunduğu için  çoğu zaman çocuğa kızılırken, bazen de buna izin verilir. Bu durumda büyüklerin ne istediği konusunda kafası karışan çocuk kendinden beklenen istendik davranışı anlamakta zorlanacak; yapmaması gerekeni anlayamadığı için davranışı yapmamayı değil, büyükleri nasıl ikna edeceği ile ilgili çaba gösterecektir. Anne babanın farklı kurallar koyması farklı beklentiler içinde olması ve birbirlerini desteklememeleri de çocuğun kafasında çelişki yaratır ve çocuk doğruyu yanlışı ayırt edemez. Bu sebeple çocuklarımızı eğitirken; sürekli  değişkenlik gösteren kurallar değil, mantıklı açıklamaları olan net ve tutarlı kurallar koymalıyız.

Çocuk eğitiminde cezanın kullanılıp, kullanılmaması konusunda anne-babalar çoğu zaman kararsız kalırlar; çocuklarının kişiliklerini kazanmalarında  olumsuz etki yaratacağını düşünerek ceza kullanımı konusunda ya korkak ya da aşırı katı davranabilirler; oysa dengeli bir biçimde kullanılan ceza ve ödül sistemi, çocuğun eğitiminde işleri kolaylaştırıcı bir yöntemdir. Aksi halde: bedel ödemeyi bilmeyen, sınır tanımayan, evden kaçan, umursamaz ve öfkeli çocuklar yaratılarak ruhsal açıdan sağlıksız ve toplumla uyumsuz nesiller yetiştirilmesine zemin hazırlanmış olur.

Bir çocuğu hep ödüllendirmek ya da sadece cezalandırmak doğru değildir. Ceza ve ödül, mutlaka yerinde, zamanında, gerekli durumlarda ve gerektiği dozda, çocuğun yaşına ve durumuna uygun olarak kullanılmalıdır. Eğitimde ceza son çaredir ve en güzel ceza çocuğu sevdiği bir şeyden mahrum bırakmak şeklinde olmalıdır.Ceza çocuğu aşağılayan, küçük düşüren, güvenini sarsan, öfke ve kızgınlık yaratan, çocuğu aciz ve değersiz hissettiren sonuçlar doğurmamalı ve  mutlaka suçla orantılı olmalıdır; çok büyük bir suça çok küçük bir ceza verilir veya  küçük bir yanlış için büyük bir bedel ödetilirse , bunun hiçbir yaptırımı olmaz. Çocuğa; cezanın neden verildiği  mutlaka anlatılmalı, çocuk neyi yanlış yaptığını ve neden ceza aldığını, cezayı daha önce öğrendiği ve yapmaması gereken bir davranışta bulunduğu için aldığını, bir kez daha aynı şeyi yaptığında aynı yaptırımla karşılaşacağını bilmelidir. Ceza uygularken çocuk tarafından anlaşılamayan, düşündürmek ve etkilemekten uzak cezalar amacına ulaşamamakta, ağır  fiziksel cezalar ise; çocuğu eğitmek yerine öfkelendirmektedir.

Doğru davranışların kazandırılması için ebeveynlerin uyulması gerekli kuralları net bir biçimde ortaya koymaları, gerektiğinde çocuklarına hayır diyebilmeleri, sınırlarını belirlemeleri ve kendi aralarındaki iletişimin sağlıklı olmasına özen göstermeleri gerekmektedir. Çocuğa yanlış davranışı karşısında uygulanacağı söylenen cezadan kesinlikle vazgeçilmemesi gerekir. Çoğu anne-babalar çocuklarına kıyamadıkları için verdikleri cezadan kolayca vazgeçerler. Hatalı davranışının sonunda ceza uygulanacağı çocuğa bir kez söylenmişse mutlaka sonuna kadar gidilmelidir. Çocuğun özür dilemesi  ancak yanlış davranışının bir daha tekrarlanmayacağına  dair bir söz olarak kabul edilmeli, uygulanacağı söylenen ceza uygulanarak çocuğa davranışlarının sonuçlarına katlanması bilinci kazandırılmalıdır. Duruma uygun, haklı bir ceza çocuğu üzmez. Ama cezalar tehdit halinde kalırsa, çocuk anne babasının ağzından çıkanların yerine getirilmediğini, herhangi bir şekilde onları vazgeçirebildiğini öğrenirse cezanın anlamı kalmayacak, bu durum çocukla, aile arasında bir oyun haline dönüşecektir  ki; genellikle de  bu oyunu da çocuk kazanacaktır.

Diğer taraftan şiddetin  hiç bir biçimde bir cezalandırma yöntemi  olarak kullanılmayacağı tabiidir; şiddet gerçekte  çaresizliğin dışa vurumudur, ruh sağlığında problem olmayan ancak öfke kontrolsüzlüğü nedeniyle şiddet uygulayan  aileler, genellikle şiddet uyguladıktan sonra çok daha fazla üzülürler ve daha büyük bir çaresizlik yaşarlar, çocuk üzerinde de asla olumlu bir etki yaratmaz, çocuk doğruyu asla bu yolla öğrenemez. Bu nedenle çocuğa fiziksel acı vermek yerine davranışının yanlışlığı anlatılmalı, çocuk yanlış davranışıyla orantılı bir bedelle cezalandırılmalıdır.

Ödüller de cezalar gibi yerinde ve dengeli bir biçimde kullanılmalı, abartıdan kaçınılmalıdır. Ödüller gerektiğinde ya da uygun dozda kullanılmadığında ödül olmaktan çıkıp, çocuk için adeta hak haline gelecektir; sürekli ödül vermek çocuğu ödüle bağımlı hale getirir, ödül olmadığında da başarma duygusu önemini yitirerek çocuktaki motivasyonu düşürür. Davranışın sonunda uygulanan manevi ödül çoğu zaman maddi ödülden daha etkilidir. Sisteme erken başlanırsa manevi ödüller yeterli olur, maddi ödüllere ihtiyaç duyulmaz. Övgü manevi bir ödüldür ve çocuğun kişiliğine değil davranışına yapılmalıdır, yapılan övgünün ne için olduğu da çocuğa açıkça anlatılmalıdır. Övgü en tercih edilen ödüldür, ancak sık yapılan övgü olumsuz sonuçlar yaratır; sık övülen çocuklar sürekli anne babalarını mutlu etmek için uğraşıp, onları mutsuz edecek davranışlardan kaçınmaya çalışacaklardır. Bu başlangıçta olumlu bir davranış gibi görünse de bu tip çocuklar genellikle yeniliğe kapalı, bağımlı, yaratıcılığı gelişmemiş bireyler olmaya adaydırlar, kendilerine puan kazandıracak kalıplara takılı kalırlar, değişmeyi değil, uyumlu olmayı seçerler. Çocuğunuza “çok zekisin” demek yerine “başarını ve çabanı takdir ediyorum” demek ondaki olumlu davranışı teşvik eder.

Ödül; çocuğun  zaten yapması gereken bir şeyi, daha iyi yaptığı için verilmelidir, yapılacağı kesin bir davranış için önceden önerilen  ödüle  rüşvet demek daha  yerinde olur. Çocuğun yaptığı  herhangi bir davranışa rüşvetle karşılık verilirse bir dahaki sefere daha fazla şey önermeniz gerekecektir. Ödevini yapmak için rüşvet alan çocuk, ödev yapmanın kendi sorumluluğu olduğunu unutacak, ödevini annesini ya da babasını kazanmak, herhangi bir menfaat elde etmek için yapacaktır  ve her geçen gün bu çocuğa ödev yaptırmak daha da zorlaşarak, ödenen bedel artacaktır. Çocuğa doğru davranışları öğretmenin en etkili yolu pozitif ödüllendirmedir Bir çocuk için en doğru ödül şekli ona gülümseyerek ve sarılarak doğru davranışını tebrik etmektir. ‘Bu gün odanı toplama konusunda bana çok yardımcı oldun, bu nedenle pastanın çikolatası en bol kısmı senin olabilir’ bu ifade ölçülü ve pozitif bir ödüldür; hem doğru davranışı öğretir, hem de sonraki olumlu davranışları için motive eder.

Sonuç olarak ödül ve ceza yöntemi uygun zamanda, istikrarlı, kararlı ve doğru olarak uygulandığı taktirde çocuğun davranışlarında olumlu etkiler yaratır. Ceza da ödül de çocuğun yaşına ve gelişimine uygun, kararlı, şiddetten uzak olmalı, ani kararlar, tavizkar ödüllerle olumlu davranışın yerleşmesi baltalanmamalıdır. İçinde koşul olan yaptırımlar, daha gerçekleşmeden sunulan ceza ve ödüller çocukta olumsuz duygular yaratır. Amacımız; çocuklarımızın değer yargılarına, ahlaki doğrulara ve toplumsal kurallara karşı saygılı, ruh sağlığı yerinde, kendine güvenen, çözüm odaklı bireyler olarak yetişmelerini sağlamak, alternatif önerilerle olumsuz davranışları söndürerek istenmeyen davranışları düzeltmek  olmalıdır. Çocuğa olumlu davranışlar kazandırmaya çalışırken bilinmesi gereken en önemli husus çocuğa anlaşıldığını hissettirmektir, çocuk anlaşıldığını hissettikçe olumsuz davranışları ile ilgili direnci kırılacak, olumlu davranışlarında artış gözlenecektir.

Hümeyra Olcay

Psikolog

The post ÇOCUK EĞİTİMİNDE ÖDÜL VE CEZA appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

Aile, çocuğun gelişiminde ki en önemli kurumdur. Aile içi çatışmalar ve şiddet, sınırlı ve yetersiz ilişkiler, engellenme ve başarısızlıklar, duygusal ya da diğer doyumsuzluklar çocuğu olumsuz etkileyip, ciddi duygusal rahatsızlıkların, gerilim ve çatışmaların kaynağı olabilmektedir. Sağlam bir kişilik ancak; birbirleriyle dengeli, sıcak, anlamlı ilişkileri olan bir aile ortamında, saygı gösterilerek, sorumluluk verilerek ve yeterince bağımsızlık tanınarak yetiştirilen çocuklarda gelişebilir.

Bebek, çocukluğa doğru geliştikçe yeni beceriler kazanmaya, davranışlarını kendi denetimi altına almaya başlar. Bu dönemde ailenin rehberliği, çocuğun gelişimi üzerinde çok etkili olur. Hatalı anne baba tutumu ve bozuk aile yapısı, sağlıksız bir gelişimin ve uyum sorunlarının başlıca sebebi olabilmektedir. Anne-baba bazen çocuğa çok şey vererek, onun kendi gelişimine yön vermesini engeller, bazen de çok az şey vererek ona gerekli desteği sağlayamaz, uygunsuz davranışların gelişmesine sebep olur. Aşırı koruyucu ailede gereğinden fazla kontrol ve özen gösterilerek büyütülen çocuk, genellikle bağımlı, özgüveni olmayan bir birey olarak yetişir.

Aşırı hoşgörü; çocuğun bencil olmasına ve çevresiyle uyumunda yetersiz olmasına neden olur. Çocuğun her türlü davranışına boyun eğen anne-babaların çocuk üzerinde otorite sağlamaları çok zordur. Bu aşırı boyun eğici tavır nedeniyle çocuğun anne-babasına saygısı azalır, hatta onları yönetmeye kalkar. Bu durumda çocuk, doğumundan itibaren var olan ben merkezcil tavrını zaman içinde normlara uygun olarak değiştiremez ve gittikçe sosyal çevresine uyumsuzlaşır.

Aileler sevgi, hoşgörü ve kabul edici davranışlarıyla “demokratik tutum” sergileyebilecekleri gibi, sevgisiz, hoşgörüsüz, reddedici davranışlarıyla da “otoriter tutum” sergileyebilirler.

Otoriter anne-baba ise, çocuğa olan sevgisini bile şartlı gösterir, sevgiyi bir pekiştireç olarak kullanır. Çocuk ancak gelenek ve daha üst otoritelerce belirlenmiş kurallara uygun davranışlar gösterdiğinde sevgi görür. Anne baba, kendisini toplumsal otoritenin temsilcisi olarak kabul eder, kesin itaat bekler, istek ve emirlerin tartışmasız yerine getirilmesini ister, aksi halde, cezaya başvurur. Baskı altında büyüyen çocuk, çekingen, başkalarının etkisinde kolayca kalabilen, aşırı hassas bir kişilik yapısı geliştirebilir.

Demokratik anne-baba, çocuğun arzu ve ihtiyaçlarına karşı ilgilidir, onun davranışlarını anlayışla izler, çocuğun iradesine ve görüşlerine değer verir, o isterse ona rehberlik eder, önemli konularda alınan kararların nedenlerini çocukla tartışır.

Demokratik, hoşgörülü ve kabul edici tavrın benimsendiği evlerde, çocuklar; aktif, bağımsız kararlar alabilen, yaratıcı, sosyal bireyler olarak yetişirler, yaşıtları arasında yüksek düzeyde kabul görürler. Bu tarzda yetiştirilen çocuklar, kolay manipüle edilemeyen, başarılı, yapıcı, özel merakları olan bireyler olurken, otoriter tutumun benimsendiği evlerdeki çocuklar kavgacı, işbirliğine yanaşmayan, engel olunamayan ve tekrar eden saygısız davranışlar sergileyen bireyler olarak yetişirler. Hoşgörüsüz, cezayı yerinde uygulamayan ya da aşırı uygulayan anne baba tutumlarında da çocuk, sosyal uyumu sorunlu, bencil, çekingen, şiddete meyilli, özgüveni gelişmemiş, sosyalleşmesi zayıf davranış yapısına sahip olur.

Çocuk yetiştirmek dünyanın en zor sanatıdır. Önemli olan çocuğa ayrılan zamanın çokluğu ya da azlığı değil o zamanın niteliğidir.

Hümeyra OLCAY

Psikolog

The post ÇOCUK EĞİTİMİNDE AİLENİN ROLÜ appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.

• Ailenin göstereceği kararlılık, sabır, okul öncesi eğitimi ve başladığı eğitim kurumuna gösterdiği inanç ve güven çocuğun uyumunu kolaylaştıracaktır.
• Okulu hakkında çocuğa açıklama yapmak, anaokulunu tanıtmak uyum için önemlidir.
• Anaokulunun sadece çocukların gidebileceği bir yer olduğu, anne ve babaların ise onlara ait bu alanlara giremeyeceği yumuşak bir dille anlatılmalıdır.
• Aile çocukla okula geliş ve gidiş saatleri ile ilgili konuşmalı, sadece belli bir zaman dilimi süresince anaokulunda kalacağı söylenmeli, okuldan alabilecekleri zamanı onun anlayacağı terimlerle anlatıp, o süreyi geçirmeden almaya dikkat etmelidir.
• Anaokulunun her gün gidilmesi gereken oyun, arkadaş ve eğitim yeri olduğu anlatılmalı ancak abartılmış ve yanlış bilgi verilmemelidir. Aksi durumda çocuk kendisine anlatılanlarla bulduklarını karşılaştırdığında aradığını bulamayacak ve okula güveni kalmayacaktır.
• Özellikle ilk günlerde çocuk kapıdan teslim edilip kapıdan teslim alınmalı, vedalaşma mümkün olduğunca kısa tutulmalı. Vedalaşmada çocuk ağlamaya başlasa bile ayrılma konusunda kararlı davranılmalıdır.
• Çocuk anaokuluna birlikte geldiği ebeveynin yanında ağlıyor, onun gitmesine izin vermiyorsa çocuk okula bağımlı olmadığı bir kişi tarafından getirilmeli ve okula düzenli devam etmesi konusunda ısrarlı olunmalıdır, yakınmaya devam etse bile sakin ve kararlı davranılmalıdır.
• İlk günlerde fazla soru sormak, kurumu fazla övmek, ne yediği ile ilgilenmek çocuğun uyumunu bozabilir bu nedenle sadece “ Günün nasıl geçti? ” diyerek kendisinin anlatması beklenilmeli, bilgi vermemesi durumunda ısrarcı olunmamalıdır.
• Çocuğun anaokulunu reddetmesi durumunda, büyükanne büyükbaba gibi aileden birinin çocuktan yana tutum göstermesi ona güç verir ve tepkisini büyütür. Okula gidiş tüm aile bireyleri tarafından desteklenmeli ve aile bireyleri uyum içinde olmalıdır.
• Aile, kurum ve personel hakkındaki eğer varsa olumsuz duygu ve düşüncelerini çocuğun yanında konuşmamalı, idare ile iletişime geçmelidir. Ayrıca aile çocuğa okulda mutlu olacağını, güvenlikte olacağını, orada onunla ilgilenecek bir öğretmenin olacağını, isteklerini öğretmeni ile paylaşabileceğini söyleyerek çocuğun öğretmenine karşı güven duymasını sağlamalıdır.

Okula alışma bir süreçtir. SABIR- SAKİNLİK- KARARLILIK bu süreci kısaltıcı faktörlerdir.

Çukurambar AKD Kids Anaokulu

Psk. Hümeyra OLCAY

The post ÇOCUĞUNUZUN OKULA BAŞLANGIÇ  SÜRECİNİ KOLAY  ATLATABİLMESİ İÇİN  İPUÇLARI… appeared first on Özel Çukurambar Ak Dil Anaokulu | Çukurambar Anaokulu.